இறப்பு மற்றும் ஈமச்சடங்குகள்

பிறப்பு எவ்வளவு உறுதியானதோ, இறப்பும் அவ்வளவு உறுதியானது. மனித குலத்தின் வரலாற்றில், இறப்பைப் புரிந்துகொள்வதிலும், பிரிவின் துயரைக் கையாளுவதிலும் பல நூறு வழிமுறைகள் கையாளப்பட்டு வருகின்றன. உலகம் முழுவதும் உள்ள மக்கள் தங்களின் நம்பிக்கைகள், புவியியல் அமைப்பு மற்றும் மதங்களின் அடிப்படையில் வெவ்வேறு வகையான ஈமச்சடங்குகளைப் (Funerary Rituals) பின்பற்றுகின்றனர்.

"இறந்த உடலை ஏன் எரிக்க வேண்டும் அல்லது புதைக்க வேண்டும்? ஏன் ஒப்பாரி வைத்து அழ வேண்டும்? பல நாட்கள் ஏன் துக்கம் அனுசரிக்க வேண்டும்?" போன்ற கேள்விகளுக்குப் பின்னால் உள்ள வெறும் மத நம்பிக்கைகளைத் தாண்டி, பல ஆழமான அறிவியல், சுகாதார மற்றும் உளவியல் காரணங்கள் மறைந்துள்ளன. இந்தப் பதிவு ஈமச்சடங்குகளைப் பற்றிய ஒரு நடுநிலையான மற்றும் விரிவான தேடலாகும்.

1. தொல்லியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணி (Historical & Archaeological Roots)

இறந்தவர்களை எப்படி கையாளுவது என்பது மனிதன் நாகரிகம் அடையத் தொடங்கிய காலத்திலேயே ஆரம்பித்துவிட்டது. விலங்குகளைப் போல இறந்த உடலை அப்படியே விட்டுவிடாமல், அதற்கென ஒரு மரியாதையை மனித குலம் கொடுத்தது.

• எகிப்திய மம்மிகள் (Mummification): பண்டைய எகிப்தியர்கள் இறப்பிற்குப் பின் ஒரு வாழ்க்கை (Afterlife) இருப்பதாக உறுதியாக நம்பினார்கள். ஆன்மா மீண்டும் உடலுக்குத் திரும்பும் என்ற நம்பிக்கையில், உடலை அழுகாமல் பாதுகாக்கும் அதிநவீன ரசாயன முறைகளைப் பயன்படுத்தி மம்மிகளாகப் பாதுகாத்தனர்.
• ஆதிச்சநல்லூர் முதுமக்கள் தாழிகள்: தமிழர்களின் பழைமையான நாகரிகத்தில், வயது முதிர்ந்து இறந்தவர்களைப் பெரிய மண்பானைகளில் (முதுமக்கள் தாழி) வைத்துப் புதைக்கும் பழக்கம் இருந்தது. அத்துடன் அவர்களுக்குப் பிடித்த உணவு, ஆயுதங்கள் மற்றும் ஆபரணங்களையும் சேர்த்துப் புதைத்தனர். இது மரணத்தை ஒரு 'பயணமாகப்' பார்த்ததன் சான்றாகும்.
• சிந்து சமவெளி நாகரிகம்: ஹரப்பா மற்றும் மொகஞ்சதாரோ அகழ்வாராய்ச்சிகளில், இறந்தவர்களை வடக்கு-தெற்காகப் படுக்க வைத்துப் புதைக்கும் பழக்கம் இருந்ததற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன.

2. ஈமச்சடங்குகளின் அறிவியல் மற்றும் சுகாதாரக் காரணங்கள்

இந்து மதத்திலும், பிற இந்தியப் பண்பாடுகளிலும் செய்யப்படும் பல ஈமச்சடங்குகள் வெறும் ஆன்மீகக் காரணங்களுக்காக மட்டுமின்றி, கடுமையான சுகாதாரப் பாதுகாப்பிற்காகவும் (Sanitation and Hygiene) உருவாக்கப்பட்டவை.

கால் கட்டை விரல்களைக் கட்டுதல் (Tying the Toes)

இறப்பிற்குப் பின் உடலில் உள்ள தசைகள் விறைத்துப்போகும் நிலைக்கு அறிவியல் மொழியில் 'ரைகர் மோர்டிஸ்' (Rigor Mortis) என்று பெயர். இந்த விறைப்புத்தன்மை ஏற்படும்போது கால்கள் அகன்று விரிந்து உடல் ஒரு சமநிலையற்ற வடிவத்திற்கு மாறும். இதைத் தவிர்க்கவும், உடலைச் சுமந்து செல்வதற்கு எளிதாக இருக்கவும் இரண்டு கால் கட்டை விரல்களும் ஒன்றாகச் சேர்த்துக் கட்டப்படுகின்றன.

இறந்த வீட்டில் சமைக்காமல் இருப்பது

உயிர் பிரிந்தவுடன், அந்த அறையில் பல லட்சக்கணக்கான பாக்டீரியாக்கள் பரவும். அந்தச் சூழலில் உணவைச் சமைத்தால், காற்றில் உள்ள கிருமிகள் உணவில் கலந்து நோய்த்தொற்றை (Food Poisoning / Infection) ஏற்படுத்த அதிக வாய்ப்புள்ளது. இதனால்தான் இறந்த வீட்டில் சமைப்பதைத் தவிர்த்து, உறவினர்கள் அல்லது அக்கம் பக்கத்தினர் உணவைக் கொண்டு வந்து கொடுக்கும் வழக்கம் உருவானது.

3. உளவியல் ரீதியான பார்வை (The Psychology of Mourning)

இறப்பு என்பது உயிரிழந்தவருக்குச் சடலம், ஆனால் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு அது மாபெரும் உணர்ச்சிப் போராட்டம். ஈமச்சடங்குகள் என்பவை இறந்தவர்களுக்கானது மட்டுமல்ல, வாழ்பவர்கள் அந்தத் துயரத்தில் இருந்து மீண்டு வருவதற்கான ஒரு 'உளவியல் சிகிச்சையாகும்' (Psychological Therapy).

குப்ளர்-ராஸின் 5 நிலைகள் (The Kübler-Ross Model of Grief)

உளவியலாளர் எலிசபெத் குப்ளர்-ராஸ் (Elisabeth Kübler-Ross), மனிதன் துயரத்தைக் கடந்து வரும் 5 நிலைகளைக் குறிப்பிடுகிறார்: மறுப்பு (Denial), கோபம் (Anger), பேரம் பேசுதல் (Bargaining), மனச்சோர்வு (Depression), மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் (Acceptance). ஈமச்சடங்குகள் இந்த 5 நிலைகளையும் விரைவாகக் கடந்து 'ஏற்றுக்கொள்ளும்' நிலைக்கு ஒருவரைக் கொண்டு வர உதவுகின்றன.

4. உலகளாவிய மற்றும் இந்தியப் பண்பாட்டு முறைகள்

பூமியின் தட்பவெப்ப நிலை மற்றும் மத நம்பிக்கைகளைப் பொறுத்து அடக்க முறைகள் மாறுகின்றன.

• இந்து தர்மம் (தகனம் / Cremation): 'அந்தியேஷ்டி' எனப்படும் இறுதிச் சடங்கில் உடலை எரிக்கிறார்கள். "உடல் என்பது ஐம்பூதங்களால் ஆனது (நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம்). அதை நெருப்பின் மூலம் மீண்டும் ஐம்பூதங்களுக்கே திருப்பிக் கொடுக்கிறோம்" என்பது இதன் தத்துவம். மேலும், வெப்ப மண்டல நாடான இந்தியாவில் கிருமிகள் பரவாமல் இருக்க எரிப்பதே பாதுகாப்பானது.
• இஸ்லாம் மற்றும் கிறிஸ்தவம் (புதைத்தல் / Burial): உடலை மண்ணில் புதைக்கும் வழக்கம் இவர்களிடம் உள்ளது. 'இறுதித் தீர்ப்பு நாளில்' (Judgment Day) ஆன்மாக்கள் மீண்டும் எழும் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உடல்கள் பாதுகாப்பாக அடக்கம் செய்யப்படுகின்றன.
• ஆகாய அடக்கம் (Sky Burial): திபெத் போன்ற பனிப்பாறைகள் நிறைந்த மலையடிவாரங்களில் மண்ணைத் தோண்ட முடியாது, எரிக்க மரங்களும் கிடைக்காது. எனவே இறந்த உடலை மலை உச்சியில் வெட்டி, கழுகுகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் இரையாக வைப்பார்கள். "இறந்த பின்னும் என் உடல் பிற உயிர்களுக்கு உணவாகப் பயன்படட்டும்" என்ற மாபெரும் பௌத்த தத்துவமே இதன் பின்னணியாகும்.
• டொராஜா பழங்குடியினர் (Toraja Tribe, Indonesia): இந்தோனேசியாவின் டொராஜா மக்கள், இறந்த உடல்களைப் பல மாதங்கள், சில சமயம் பல வருடங்கள் வரை வீட்டிலேயே வைத்துப் பாதுகாப்பார்கள். இறந்தவர்களைத் தூங்குபவர்களாகக் கருதி உணவு கொடுத்துப் பேசுவார்கள். பணம் சேர்ந்த பின்னரே பிரம்மாண்டமான இறுதிச்சடங்கை நடத்துவார்கள்.

5. சமூகவியல் மற்றும் பொருளாதாரப் பார்வை (Sociological Impact)

ஒரு மனிதனின் இறப்பு என்பது அந்தச் சமூகத்தை அல்லது குடும்பத்தை ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு புள்ளியாகச் செயல்படுகிறது.

• உறவுகள் ஒன்றிணைதல்: பல வருடங்களாகப் பேசாமல் இருக்கும் சொந்தபந்தங்கள் கூட ஒரு சாவு என்று வந்தால் பழைய பகையை மறந்து ஒன்றுகூடுவார்கள். ஈமச்சடங்குகள் குடும்பப் பிணைப்பைப் புதுப்பிக்கும் ஒரு சமூகக் கருவியாகச் செயல்படுகிறது.
• பொருளாதாரப் பகிர்வு: இறுதிச் சடங்குகளுக்கான செலவை ஊர் மக்கள் அல்லது உறவினர்கள் 'மொய்' எழுதுவதன் மூலம் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். இது திடீரெனத் தலைவனை இழந்த குடும்பத்திற்கு ஒரு சிறு பொருளாதார உதவியாகச் (Economic Buffer) செயல்படுகிறது.

6. காலமாற்றமும் நவீன ஈமச்சடங்குகளும்

காலம் மாற மாறச் சடங்குகளும் பல மாற்றங்களைச் சந்தித்து வருகின்றன.

• மின் மயானங்கள் (Electric Crematoriums): விறகுகளை வெட்டிப் பயன்படுத்துவதால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைக் குறைக்கவும், நேரத்தை மிச்சப்படுத்தவும் நவீன காலங்களில் மின் மற்றும் எரிவாயு மயானங்கள் பெருமளவு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
• சுற்றுச்சூழல் நட்பு அடக்கம் (Eco-friendly Burials): உடலைப் பெட்டியில் வைக்காமல், மரத்தின் விதைகளோடு சேர்த்துப் புதைக்கும் முறைகள் தற்போது மேற்கத்திய நாடுகளில் பிரபலமாகி வருகின்றன. இறந்த உடல் மக்கி, ஒரு மரமாக மீண்டும் உயிர் பெறுகிறது.
• டிஜிட்டல் இரங்கல் (Digital Mourning): வெளிநாடுகளில் வாழும் உறவினர்கள் இறுதிச் சடங்குகளை ஜூம் (Zoom) அல்லது யூடியூப் (YouTube Live) மூலம் காணும் டிஜிட்டல் முறை பெருந்தொற்றுக் காலத்திற்குப் பிறகு சாதாரணமாகிவிட்டது.